(ഇത് കവിതയാണെന്ന് ഞാന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നില്ല.....ബസ്സില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് ഇങ്ങനെയൊരു കാഴ്ച കണ്ട എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരു കുസൃതി....അത്രയേ ഇതിലുള്ളൂ....പക്ഷെ അത്രയും ഇതിലില്ലേ?)
പള്ളിക്കൂടം പോകും, കുട്ടികള്
പതിവായെത്തുംകവലകളില്
പരസ്യബോര്ഡുകള് അഞ്ചാറെണ്ണം
പലപല വര്ണ്ണപോസുകളില്.
മുതിര്ന്നകുട്ടികളൊരു വിഭാഗം
നിരന്നുനിന്നു പോസ്റ്ററിനരികില്
വഴിവക്കിലുളള യുവവിഭാഗം
തമ്മില് നോക്കിചിരിതൂകി
കാരണമെന്തെന്നോ?
ചുറ്റും അശ്ലീലപടങ്ങളത്രെ.
കൊച്ചുകുട്ടികള് വീട്ടിലെത്തി
അമ്മയോടായി ചോദ്യങ്ങള്
പൊറുതിമുട്ടിയ അമ്മയപ്പോള്
പ്രാകി നമ്മുടെനടിമാരെ
നിശ്ചലരായി കാണും കുട്ടികള്
എ.എകസ്.എന് ഉം, എം.ടി.വി യും
കൂണുകള് പോലെമുളച്ചുപൊന്തും
ഇന്റെര്നെറ്റിന് കഫെകളും
വന്നഗരങ്ങളില് വലവീശിയെത്തും
പെണ്വാണിഭവും സീരിയലും
കൂടെകാണും വി.ഐ.പി കളും
പിന്നെ കൊച്ചു നടിമാരും
മൊബൈല്ഫോണിലോരോനിലും
മോഹിപ്പിക്കും വിളികളുമായ്
ഇത്ഥം ഈനാംചക്കികള് ഉള്ളൊരു
നാടുകളെങ്ങിനെ നന്നാവും
മാനിഷാദ പാടാനിവിടെ
മറ്റൊരു കവിയും ഇല്ലല്ലോ
മാറില്ല നമ്മുടെ നാടുകളൊന്നും
എത്ര സഹായികള് വന്നാലും
പാവനമായൊരുനാടിനെ നമ്മള്
പടുത്തുയര്ത്തീ പനപോലെ
പരിവര്ത്തനത്തിന് പാതയില് നമ്മള്
പോവുകയാണ് മുന്നോട്ട്
പരിതപിക്കുകയാണു നമ്മള്
പരിവൃദ്ധിവന്നൊരുനാടിനെയോര്ത്ത്
പരിഹൃതിയില്ലാനമ്മള്ക്കെന്നും
പഴുതാരകളുള്ള കാലം വരെയും...
No comments:
Post a Comment